تبلیغات
#header { width:100%; height:258px; position:relative; margin:0 auto; text-align:center; background: url(../images/header.jpg) no-repeat center top; } مهد کودک آل یاسین بندرلنگه

به حس کنجکاوی کودک احترام بگذارید

کودک اصولا کنجکاو است.او می خواهد از همه چیز سردرآورد.از همان روزهای اول زندگی،برخلاف آنچه به نظر می رسد،پرتحرک و پویا است و به پیرامون خود توجه دارد.برای اینکه نوزاد بتواند واکنش مناسب نشان دهد،باید محیط را حس کند.دیدن،شنیدن،بوکردن،مزه کردن و احساس کردن که تمامی آنها در سال اول تولد رشد می کنند،پایه های تجربه کردن محیط هستند. کودک موجودی پر تحرک است و برای آنکه بتواند خود را با محیط همساز کند باید محیط اطراف را تجربه نماید.خانواده به عنوان اولین جامعه ای که کودک با آن تماس مستقیم پیدا می کند در شکوفایی احساس و ادراک کودک بسیار موثر است.

حتما شما هم دیده اید که کودکتان اعضای بدن خود را لمس می کند مثلا دقایق طولانی با ناف خود ور می رود، یا پیوسته دست به سبیل شما می اندازد یا گوشواره شما را می کشد.کودک در می یابد که وقتی انگشتانش را در دهان خودش می گذارد نسبت به زمانی که انگشتانش را در دهان شما قرار می دهد،احساس متفاوتی پیدا می کند.او می خواهد این تفاوتها را تجربه کند.بخاطر همین است که روی پای شما می نشیند و با سوراخهای بینی شما ور می رود. در این مواقع به او نگویید:"اه ،نکن""ول کن بچه" بگذارید او تجربه اش را کامل کند و دنیا را از طریق بدن خود و شما درک کند شما اولین رابط بین دنیای او و محیط خارج هستید.این فرصت را از او نگیرید.

حس فیزیکی کودک منبع حس روانی اوست.شناخت قوی کودک از بدنش،از جمله نخستین گامهایی است که او در جهت خود باوری بر می دارد هر چه تماس بدنی کاملتر باشد و هر چه زمان بیشتری صرف این تماس شود،وابستگی قویتری برای کودک فراهم می شود.

بنابراین کودک را از خود نرانید.بارها دیده شده که پدر مشغول تماشای فوتبال از طریق تلویزیون است،کودک به طرف پدرمی آید و می خواهد چشم های او را لمس کند،پدر او را طرد می کند و می گوید:"برو کنار""برو اونطرف ببینم".این گونه رفتار نه تنها باعث می شود کودک از جریان ادراک محیط باز بماند بلکه باعث می شود نتواند به شما به عنوان پشتوانه روانی خود اعتماد کند.این مساله به ویژه در شرایطی که گرفتاری های شغلی شما،فرصت تماس کودک با شما محدود کرده باشد،شدت می یابد.دکتر"شارون هلر" معتقد است که کودکانی که به طور میانگین کمتر از یک چهارم روز توسط والدینشان مراقبت می شوند در معرض خطر مشکلات روانی متعددی قرار می گیرند.مسایل روانی همچون بی اشتهایی عصبی و استفراغ های عصبی می توانند به دلیل کمبود ارتباط نزدیک کودک و والدین ایجاد شوند.

این صحنه را بارها دیده اید:مادر در آشپزخانه مشغول پختن غذا است،پدر مشغول حل کردن جدول است کودک فعالانه به طرف مادر می رود و می پرسد: "ابرها از کجا آمده اند"، مادر می گوید:"از بخار دریا ایجاد شده اند"،کودک ادامه می دهد،"چطوری؟" مادر که حوصله و وقت ندارد، با صدای بلند می گوید:"من کار دارم بچه،برو ازپدرت بپرس".کودک به طرف پدر می رود و سوالش را تکرار می کند،پدر حتی صدای بچه را نمی شنود چون در جدول روزنامه غرق شده است! بچه شانه های پدر را می گیرد و تکان می دهد ودوباره سوالش را تکرار می کند.پدر او را از خود دور می کند " برو از مامانت بپرس" کودک مستاصل می ماند و احساس درماندگی می کند، او مورد بی توجهی واقع شده است. دوباره به طرف مادر می رود،مادر فریاد می زند:"تو منو ذله کردی""دست از سرم بردار،بگذار کارم را بکنم".

کودکی که احساس می کند به او توجه نشده و طرد شده است نمی تواند دنیای اطراف را به درستی تجربه کند و شناخت طبیعی از محیط کسب نماید.چگونه می توان انتظار داشت چنین کودکی در آینده بتواند در جامعه با اعتماد به نفس زندگی نماید.

اگر کودک شما جزو کودکان پر تحرک است از مهارتهای مورد علاقه او استقبال کنید و جلوی فعالیت او را نگیرید زیرا این عمل باعث عصبانیت او می شود و زمینه نا سازگاری او را فراهم می کند.

به خاطر داشته باشید کودکان اشتیاق زیادی برای کاوش و یادگیری دارندو همچنین نمی توانند محدودیت هایی را که شما به آنها تحمیل می کنید درک می کنند. اگر برابر آنها عوامل  محدود کننده بگذارید احساس خطر خواهند کرد.به عنوان مثال تصاویر و صداهای جذاب رایانه شخصی شما یا تلویزیون،کنجکاوی او را بر می انگیزد و او می خواهد آنها را لمس کند ولی شما مانع او می شوید و می گویید:" دست نزن، می افتد"،"مال بچه ها نیست"،"نکن بچه"،"نکن،می اندازی می شکنی"، او عصبانی می شود و نمی فهمد که چرا شما به او اجازه کشف این اسباب بازی را نمی دهید.دقایقی بعد او به یاد نمی آورد که شما اجازه این کار را به او نداده اید و احتمالا دوباره سعی می کند با آن وسیله بازی کند. این مساله شما را بیشتر عصبانی می کند ولی او را نیز عصبانی خواهد کرد. همانطور که او مانع آرامش شما شده،شما نیز مانع رفتار طبیعی او شده اید.در این مواقع به جای آن که با عبارتهای تخریب کننده بالا مانع او شوید،بهتر است حواس او را پرت کنید. مثلا با او بگویید:" میتونی با لگوهایت یک خونه بسازی" یا به جای آنکه بگویید " مال بچه ها نیست" بگویید:" بزرگتر که بشوی میتونی خودت به تنهایی با این بازی کنی." بجای آنکه بگویید:" تو چقدر شری" بگویید:" تو بچه باهوشی هستی ولی الان من با این دستگاه کار دارم."

بعضی اوقات حتی بدون دخالت شما کودک در انجام کاری ناموفق خواهد ماند. این مهم است که به کودک اجازه دهیم که خودش کارهایی را انجام دهد ولی اگر در انجام کاری که به تنهایی قادر به انجام آن نیست به او کمک کنیم کار اشتباهی نکرده ایم.معنای این کار با مداخله زودتر از موعد فرق می کند مثلا زمانی که کودک در حال یادگیری،خریدن و رسیدن به اسباب بازی روی کف اتاق می باشد بهتر است چند دقیقه ای صبر کنیم تا ببینیم آیا کودک می تواند خود را به اسباب بازی برساند یا نه.او زمانی که خودش از عهده انجام کاری برآید بیشتر هیجان زده می شود و در این موقعیت احساس اطمینان به نفس بیشتری در خود می کند.


برگرفته از کتاب: نقش پدر و مادر در شکوفایی فرزندان

تالیف: دکتر مهدی فتحی

تاریخ ارسال : دوشنبه 25 آبان 1394 09:00 ب.ظ | نویسنده : مدیر سایت

لطفا دیدگاه خود را درباره این مطلب بنویسید

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.
مهد کودک آل یاسین بندرلنگه
یا مهدی
ادرکنی
بسم الله الرحمن الرحیم
اللّهُمَّ صَلِّ علی مُحَمَّدْ وَ آلِ مُحَمَّدْ
وَ عَجِّلْ فَرَجَهُمْ وَحْشُرْنا مَعَهُمْ
وَالْعَنْ أعْدائَهُمْ اَجْمَعینْ
التماس دعا
خدایا،توفیق فرمانبرى،و دورى از نافرمانى،و درستى نهاد و شناخت واجبات را روزى ما بدار
ما را به هدایت و پایدارى گرامى دار
و زبانمان را به راستگویى و حكمت استوار ساز
اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن
صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ
فِی هَذِهِ السَّاعَهِ وَ فِی کُلِّ سَاعَهٍ
وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً
حَتَّی تُسْکِنَهُ اَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا"
برحمتک یا ارحم الراحمین
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحیمِ
أنْتَ اللهُ الَّذی لٰا إلٰهَ إلّا أنْتَ، مُبْـدِئُ الْخَلْقِ وَمُعیدُهُمْ وَأنْتَ اللهُ الَّذی لٰا إلٰهَ إلّا أنْتَ، مُدَبِّـرُ الْاُمُورِ
وَ بٰاعِثُ مَنْ فِی الْقُبُورِ، وَ أنْتَ اللهُ الَّذی لٰا إلٰهَ إلّا أنْتَ الْقٰابِضُ الْبٰاسِطُ
وَ أنْتَ الله الَّذی لٰا إلٰهَ إلّا أنْتَ، وٰارِثُ الْأرْضِ وَمَنْ عَلَیْهٰا.
أسْئَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذی إذٰا دُعیتَ بِهِ أجَبْتَ، وَإذٰا سُئِلْتَ بِهِ أعْطَیْتَ
وَ أسْئَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ أهْلِ بَیْتِهِ، وَ بِحَقِّهِمُ الَّذی أوْجَبْتَهُ عَلیٰ نَفْسِكَ
أنْ تُصَلِّیَ عَلیٰ مُحَمَّدٍ وَ ٰالِ مُحَمَّدٍ، وَ أنْ‌ تَقْضِیَ لی حٰاجَتی، السّاعَةَ السّاعَةَ،
یٰا سَیِّدٰاهُ، یٰا مَوْلٰاهُ، یٰا غِیٰاثٰاهُ، أسْئَلُكَ بِكُلِّ اسْمٍ سَمَّیْتَهُ بِهِ نَفْسَكَ، وَاسْتَأْثَرْتَ
بِهِ فی عِلْمِ الْغَیْبِ عِنْدَكَ أنْ تُصَلِّیَ عَلیٰ مُحَمَّدٍ وَ ٰالِ مُحَمَّدٍ، وَ أنْ تُعَجِّلَ خَلٰاصَنٰا
مِنْ هٰذِهِ الشِّدَّةِ، یٰا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَالْأبْصٰار، یٰا سَمیعَ الدُّعٰآءِ،‌إنَّكَ عَلیٰ كُلِّ شَیْءٍ قَدیرٌ،
بِرَحْمَتِكَ یٰا أرْحَمَ الرّاحِمین
یک روز می افتد ؛
آن اتفاق خوب را می گویم ...
من به افتادنی که برخاستن اوست ایمان دارم ؛
هر لحظه ، هر روز ، هر جمعه ...
اللهم عجل لولیک الفرج
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ
لا اِلهَ اِلا اللَّهُ
عَلَیْهِ تَوَكَّلْتُ
وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظیمِ
یا مهدی ادرکنی
السلام علی جمیع المعصومین علیهما السلام
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ لا اِلهَ اِلا اللَّهُ عَلَیْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظیمِ ما شآءَ اللَّهُ كانَ وَ مالَمْ یَشَاْ لَمْ یَكُنْ اَشْهَدُ اَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّشَیْئٍ قَدیرٌ وَ اَنَّ اللَّهَ قَدْ اَحاطَ بِكُلِّ شَیْئٍ عِلْماً اَللّهُمَّ اِنّى اَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسى وَ مِنْ شَرِّ كُلِّ دآبّةٍ اَنْتَ اخِذٌ بِناصِیَتِها اِنَّ رَبّى عَلى صِراطٍ مُسْتَقیمٍ